تو بخوان، من بازهم مینویسم

شمع آخرین تولدت شکل یک غنچه گل سرخ بود

-         یادت هست؟

روشنش که کردم،  باز شد

گل سرخی که میچرخید و آهنگ تولدت مبارک میزد

تو خیره نگاهش میکردی

هنوز نگاهت بعد از دو سال یادم هست

راستی چه بود توی دلت؟

چه بود توی دلت مادرم؟

این روزها دلم هی برای مادر میسوزد؛

تازه میفهمم چقدر سخت است دردی داشته باشی که حتا یک لحظه هم رهایت نکند.

سخت است که به هر قیمتی زنده باشی!

میفهمی؟

سخت است!

خیلی سخت!!

نقاشی ام هیچ وقت خوب نبود

نقاشی های سخت تر از سیب را همیشه باید با کمک مادر میکشیدم

چطور دلت آمد رنج دوری ات را بگذاری که تنها بکشم؟

-         آنهم به این سختی!

نگو فراموش کن!

نگو با واقعیت کنار بیا!

من نه فراموشش میکنم نه با این واقعیت کنار میایم!

واقعیت ها هم دلیل میخواهند  

مرگ دلیل میخواهد همانطور که زندگی

[ محکوم شده بودم به اینکه با واقعیت کنار نمیایم، و محکوم به اینکه برای چیزهای طبیعی دلیل میخواهم ]

زمان مشکلی را حل نمیکند

زمان دردی را دوا نمیکند

- همه ی عمر گولمان زدند

فقط یک راه مانده

ماشه را بکش

همین!

گوشی تلفن را برمی دارم

توی ذهنم میخواهم از مادر بپرسم  " دلیل سفت شدن کباب تابه ای که دیشب درست کردم چه چیزهایی میتواند باشد؟"

دستم میرود روی شماره ها

....................

............

....... آه ه ه ه ه ه

- باور میکنی که من هنوز این اشتباه را تکرار میکنم؟

سرم را تکیه میدهم به دیوار؛

پایم را می فشارم روی زمین؛

عمیق نفس میکشم؛

انگار هنوز زنده ام!

اتفاق آراء دیگر چه مزخرفی است وقتی یکی توی جمع همیشه حق وتو دارد؟

بگذار قدم بزنم توی خیالم لااقل،

زیر بارانی که هرگز قرار نیست ببارد!

دارم به آخرین آدرسی که از تو دارم فکر میکنم؛

به آخرین باری که تو را دیدم، آخرین بار که صدایت را شنیدم.

عشق چه حس غریبی ست!

بگذار زندگی نفسی تازه کند،

بگذار آبی به صورتش بزند و

بنشیند کنارت یک فنجان چای با تو بخورد.

توی صدایش یک بغض غریبی را حس میکنم وقتی لبخند میزند و میگوید: " بابا همه ی خصوصیات اخلاقی تو یادش رفته!!"

در یخچال را میبندم و طوری که پدر حتمن صدایم را بشنود و حرف او را از یاد ببرد میگویم : " نه، بابا فکر میکنه شاید من دیگه بزرگ شدم!"

- راستی چرا پدر به این زودی یادش رفته دخترش هیچ وقت آب یخ نمیخورد، گوشت قرمز نمیخورد و بیشتر از چند قاشق برنج نمیتواند بخورد؟

زندگی راه خودش را میرود، من راه خودم را؛

درست مثل دو خط متقاطع که سالها پیش یک جایی توی این دنیا با هم برخورد کرده اند!

لحظه های بی تو را میشود تحمل کرد به امید پایانی هر چند دور؛

عشقت را به چه دلخوشی تاب بیاورم؟

وقتی از مادرش حرف میزند تازه میفهمم که چرا پدر هیچ وقت برایم توی خیابان بستنی نمیخرید، همیشه میگفت : " یه وقت یه بچه ای میبینه دلش میخواد بعد نمیتونه بخره اونوقت دلش میسوزه."

   - دلش میسوزه